ทุกครั้งที่ฉันเห็นคนยากจนและทุกข์ทรมาน ความเจ็บปวดของพวกเขาก็กลายเป็นความเจ็บปวดของฉันเอง และฉันก็เชื่อมโยงกับมันด้วยการอธิษฐาน ทันทีที่ฉันเผชิญกับความทุกข์ทรมานของพวกเขา หัวใจของฉันเจ็บปวดราวกับถูกฉีกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ความทุกข์ทรมานจากความจริงที่ปรากฏต่อหน้าต่อตาดูเหมือนจะไหลบ่าเข้ามา บีบรัดหัวใจฉันไว้ ทำไมโลกนี้ถึงไม่ยุติธรรมนัก ทำไมบางคนถึงมีชีวิตที่อุดมสมบูรณ์ ในขณะที่บางคนต้องดิ้นรนเพื่อหาเลี้ยงชีพแม้เพียงมื้อเดียวในแต่ละวัน ฉันหวั่นไหวกับคำถามเหล่านี้อยู่เสมอ แต่ท่ามกลางความพังทลายนั้น ฉันกลับลุกขึ้นมาอีกครั้งด้วยการอธิษฐาน