แต่เมื่อเวลาผ่านไป เวทีของฉันก็ค่อยๆ แคบลง กลายเป็นหลังเวทีมากขึ้น ตอนแรกฉันคิดว่างานยากๆ เป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการเรียนรู้ แต่ด้วยงานบริหารที่ไม่มีวันจบสิ้น การบริหารจัดการสมาชิก และแม้แต่ตารางงานส่วนตัวของครูฝึก ฉันจึงไม่ใช่นักเต้นอีกต่อไป แต่เป็นมือที่มองไม่เห็นที่ทำให้ทุกอย่างเป็นไปได้ เวลาเรียนที่สัญญาไว้ถูกสมาชิกคนอื่นๆ เบียดบังไป ฉันถูกบังคับให้ต้องเคลื่อนไหวอย่างเงียบๆ ในมุมหนึ่งของสตูดิโอ ระมัดระวังอยู่เสมอ การเต้นรำซึ่งควรจะเป็นวิธีการแสดงออกอย่างอิสระภายใต้สายตาอันเร่าร้อนของผู้อื่น กลับกลายเป็นเพียงท่าทางขี้อายในมุมที่เย็นชา