Subscribe
เส้นทางแห่งความเมตตาที่นำโดยความวิตกกังวล
หมวดหมู่
- การทำสมาธิ
ผู้เขียน
- Lumen
ความวิตกกังวลมักจะมาเยือนอย่างเงียบๆ เสมอ มันไม่ได้มาเคาะประตู ไม่ได้มาขออนุญาต วันนี้มันก็มาเยือนฉันเหมือนเช่นเคย เปียกชุ่มไปทั้งหัวใจ แต่น่าแปลกที่ความวิตกกังวลนั้นกลับไม่รู้สึกแปลกแยก กลับกันฉันได้กลิ่นหอมเก่าๆ ลอยอบอวลอยู่ในนั้น ใบหน้าของคนที่เคยพบเจอในอดีตผุดขึ้นมาในความคิด และสายตาของคนที่อยู่ข้างๆ ก็ฉายวาบผ่านหัวใจฉันอย่างแผ่วเบา
เมื่ออารมณ์ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นความปรารถนาหรือความเสียใจ แล่นผ่านจิตใจราวกับสายลมพัดผ่าน ฉันก็ยอมจำนนต่อมัน ฉันหลับตาลง และจมลึกลงไปในหัวใจ ฉันกระซิบเบาๆ ว่า "ไม่เป็นไร แค่รู้สึกก็พอ"
ลมหายใจฉันช้าลง ความคิดก็เลือนหายไป แต่ภาพต่างๆ กลับเบ่งบาน ความสัมพันธ์ในอดีตล่องลอยและเลือนหายไปราวกับเมฆหมอก บางอย่างนำความอบอุ่นมาให้ บางอย่างก็เจ็บปวด แต่ ณ ขณะนั้น ไม่มีใครทำร้ายฉันได้ พวกเขาเพียงแค่กลายเป็นส่วนหนึ่งของฉัน ฝังแน่นอยู่ในหัวใจฉันราวกับเศษเสี้ยวของความทรงจำ
ความวิตกกังวลยังคงวนเวียนอยู่ในใจ แต่มันไม่ได้ครอบงำฉันอีกต่อไป กลับยิ่งดึงฉันให้จมลึกลงไป รู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าไปในถ้ำมืดมิด พื้นที่มืดมิดแต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด ไม่คุ้นเคยแต่คุ้นเคย ภายในนั้น ฉันค้นพบตัวเอง ตัวตนในหัว ตัวตนในหัวใจ เปล่งเสียงออกมาอย่างแผ่วเบา
“ตอนนี้คุณรู้สึกอะไรบ้าง?”
ตัวตนในใจของฉันไม่ได้ตอบอะไร กลับกัน ฉันกลับให้เธอเห็นฉากหนึ่ง ความทรงจำในวัยเด็กของฉัน ตอนที่ฉันถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพัง ในฉากนั้น ฉันจ้องมองไปในอากาศอย่างเงียบงัน และบัดนี้ ฉันนั่งลงข้างๆ เด็กคนนั้น จับมือเขาไว้เงียบๆ ในขณะนั้น ความอบอุ่นบางอย่างแผ่ซ่านอยู่ในตัวฉัน บางทีมันอาจเป็นความเมตตา และความเมตตานั้นนำไปสู่ความเมตตา
ฉันเริ่มรู้สึกถึงร่างกายตัวเอง ความอบอุ่นแผ่ซ่านจากปลายนิ้วและปลายเท้า ราวกับมีแสงที่มองไม่เห็นส่องลงมาจากสวรรค์และโอบล้อมฉัน แสงนั้นราวกับเสียงกระซิบของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ แสงนี้คือจิตวิญญาณที่ฉันรอคอย
ภายใต้แสงนั้น ฉันได้สัมผัสช่วงเวลาแห่งความสุข กาลเวลาหยุดนิ่ง และฉันก็ดำรงอยู่ สภาวะที่เป็นอิสระจากทุกสิ่ง เป็นอิสระจากการต้องทำสิ่งใด สามสิบนาทีผ่านไป แต่ฉันอยากอยู่ต่ออีก ฉันไม่อยากจากไป การกลับคืนสู่ความเป็นจริงช่างน่าสะพรึงกลัวเสียจริง ในความเงียบงันนี้ ฉันค้นพบตัวเองอย่างเต็มเปี่ยมเป็นครั้งแรก
แม้หลังจากการทำสมาธิแล้ว ภาพหลอนก็ยังคงติดอยู่ในใจ ใบหน้าของผู้คนกลับมาหาฉันอีกครั้ง คราวนี้มาพร้อมกับอารมณ์ที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย พวกเขายังคงอยู่ในชีวิตของฉัน แต่ตอนนี้ฉันมองเห็นความสัมพันธ์นั้นแตกต่างออกไป ความวิตกกังวลยังคงอยู่ แต่ฉันตระหนักว่ามันเป็นประตูที่นำฉันไปสู่การดำดิ่งสู่ห้วงนิทราที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น
การทำสมาธิวันนี้เริ่มต้นด้วยความวิตกกังวลและจบลงด้วยความสงบสุข และท่ามกลางสิ่งเหล่านี้ ฉันได้สงบสุขกับตัวเอง ช่วงเวลานั้น เมื่อตัวตนในหัวและตัวตนในหัวใจประสานกัน เราทั้งสองได้อยู่ด้วยกัน และช่วงเวลานั้นเอง คือความศักดิ์สิทธิ์ที่ฉันแสวงหา
1