พื้นที่เรื่องราว
Subscribe
ขณะที่ความเจ็บปวดกลายเป็นสมาธิ บันทึกแห่งการรักษาที่แท้จริงที่เริ่มต้นด้วยความทุกข์
Category
- การทำสมาธิ
Created by
- Lumen
สายลมฤดูใบไม้ร่วง แสงแดด และร่างกายที่เต้นระรัวของฉัน ในความว่างเปล่าที่ฉันไม่รู้สึกถึงสิ่งใดเลย สิ่งเหล่านี้คือสามสิ่งเดียวที่ฉันยึดเหนี่ยวไว้ได้ แสงสว่างที่ฉันจินตนาการไว้ไม่ปรากฏขึ้น และไม่มีความบังเอิญใดๆ เกิดขึ้น กระนั้น “ความว่างเปล่า” นี้เองกลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการทำสมาธิของฉัน การทำสมาธิไม่ได้เริ่มต้นโดยปราศจากสิ่งใด อันที่จริง มีเพียงในดินแดนแห่งความว่างเปล่าแห่งนี้เท่านั้นที่ฉันจะสามารถเผชิญหน้ากับตัวเองได้ในที่สุด
ร่างกายของฉันยังคงส่งสัญญาณอยู่ ความเจ็บปวด ความหนักอึ้ง และอาการเต้นตุบๆ สร้างความอึดอัด แต่ในขณะเดียวกัน สิ่งเหล่านี้ก็เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าฉันยังมีชีวิตอยู่ ฉันเอนกายลงและสวดภาวนาศีลห้าของเรกิอย่างเงียบๆ ฉันเฝ้ามองลมหายใจของตัวเอง สร้างช่องว่างระหว่างลมหายใจเข้าและลมหายใจออก พื้นที่นั้นให้ความรู้สึกเหมือนความว่างเปล่าที่หลงเหลืออยู่หลังจากผ่านอุโมงค์แห่งความสิ้นหวัง แต่ก็เหมือนทางออกที่ฉันสามารถเริ่มต้นใหม่ได้อีกครั้ง
อุโมงค์แห่งความสิ้นหวังนั้นราวกับไม่มีที่สิ้นสุด ทันทีที่ฉันเชื่อว่าฉันหลุดพ้นแล้ว อุโมงค์อีกแห่งก็เปิดออก ฉันหวังว่าจะมีแสงสว่าง แต่สุดท้ายก็มองไม่เห็นทาง กระนั้น ฉันก็ยังคงเดินต่อไป พร้อมกับภาวนาว่า “ฉันขอโทษ โปรดยกโทษให้ฉันด้วย ขอบคุณ ฉันรักเธอ” คำภาวนาเหล่านี้ค่อยๆ คลายพันธะที่ผูกพันฉันไว้ทีละน้อย มันคือถ้อยคำที่เอ่ยถึงใครบางคน และในขณะเดียวกันก็พูดกับตัวฉันเอง
สิ่งที่เกิดขึ้นกับฉันอาจเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ แต่ฉันเชื่อว่าเรื่องบังเอิญเหล่านั้นเชื่อมโยงกับกรรมของฉัน ด้วยความเชื่อเช่นนี้ ฉันจึงยอมรับความบังเอิญเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต เส้นด้ายที่พันกันยุ่งเหยิงดุจบาดแผลในหัวใจ บางครั้งก็รัดแน่นและพันกันยุ่งเหยิง แต่ฉันส่งแสงสว่างไปยังเส้นด้ายเหล่านั้นอย่างเงียบๆ ฉันสัมผัสมัน ไม่ใช่ด้วยจินตนาการ แต่ราวกับได้สูดไออุ่นจากฝ่ามือ เมื่อฉันกระซิบว่า "ฉันขอโทษ" เส้นด้ายเหล่านั้นก็เริ่มคลายออกทีละน้อย
เส้นด้ายไม่ต้านทาน โดยไม่ต้องดึงหรือฝืน ปมก็คลายออกอย่างช้าๆ แต่แน่นอน ในขณะนั้นเอง ฉันตระหนักว่าการทำสมาธิไม่จำเป็นต้องเป็นการตื่นรู้อันยิ่งใหญ่หรือประสบการณ์ลี้ลับ เพียงแค่สัมผัสร่างกาย สังเกตลมหายใจ และลูบเส้นด้ายภายในตัว การทำสมาธิก็เริ่มต้นขึ้น
สายลมฤดูใบไม้ร่วงยังคงพัดผ่านฉันไป แสงแดดส่องกระทบหลังฉันราวกับมืออุ่นๆ ความเจ็บปวดระบมในร่างกายเป็นทั้งความเจ็บปวดและสิ่งชี้นำ ทุกสิ่งล้วนเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าฉันกำลังนั่งสมาธิอยู่ตรงนี้ แม้ไร้ซึ่งแสงแห่งจินตนาการ แม้ไร้ซึ่งสัญญาณลึกลับ ฉันก็ได้อยู่ในสมาธิแล้ว ทันทีที่ตระหนักได้เช่นนั้น ลมหายใจแห่งความโล่งใจก็พัดผ่านเข้ามา แม้บนเส้นทางที่ดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด
