พื้นที่เรื่องราว
Subscribe
แม้ในงานที่มีความหมาย ฉันก็ได้พบกับความปรารถนาที่แท้จริงของฉัน
Category
- การทำสมาธิ
Created by
- Lumen
ฉันนั่งเงียบๆ แล้วหลับตาลง ความมืดคืบคลานเข้ามาจากภายในเปลือกตา และลมหายใจของฉันก็ค่อยๆ ซึมซาบเข้าสู่ความมืดนั้น
โลกภายนอกกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น งานของฉันคืบหน้าไปตามแผน และความสัมพันธ์กับคนรอบข้างก็ราบรื่นดี มองเผินๆ เหมือนฉันใช้ชีวิตแต่ละวันได้อย่างมีความสุข แต่ท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนี้ ความรู้สึกหงุดหงิดอย่างอธิบายไม่ถูกก็ผุดขึ้นมาในใจฉันอย่างกะทันหัน
โลกภายนอกกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น งานของฉันคืบหน้าไปตามแผน และความสัมพันธ์กับคนรอบข้างก็ราบรื่นดี มองเผินๆ เหมือนฉันใช้ชีวิตแต่ละวันได้อย่างมีความสุข แต่ท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนี้ ความรู้สึกหงุดหงิดอย่างอธิบายไม่ถูกก็ผุดขึ้นมาในใจฉันอย่างกะทันหัน
แปลกดีเนอะ ถึงจะเป็นไปตามแผน แต่ใจฉันกลับรู้สึกหนักอึ้ง
จากจุดนี้เป็นต้นไป คำถามก็เริ่มต้นขึ้น
'ฉันจะไปไหนต่อล่ะ?'
'ที่ปลายถนนเส้นนี้มีอะไรที่ฉันอยากได้จริงๆ บ้างมั้ย?'
จากจุดนี้เป็นต้นไป คำถามก็เริ่มต้นขึ้น
'ฉันจะไปไหนต่อล่ะ?'
'ที่ปลายถนนเส้นนี้มีอะไรที่ฉันอยากได้จริงๆ บ้างมั้ย?'
สิ่งที่ฉันทำช่วยเหลือผู้อื่น เมื่อพวกเขาขอบคุณฉัน ฉันรู้สึกทั้งมีความสุขและรู้สึกว่างเปล่าอย่างประหลาด บางทีสิ่งที่ฉันแสวงหาอาจไม่ใช่ความกตัญญู แต่เป็น “ความหมายที่แท้จริง” ที่เบ่งบานลึกอยู่ในจิตวิญญาณของฉัน “ความหมาย” นั้นยังไม่เข้าถึงฉันด้วยคำพูด และแทนที่ด้วยความรู้สึกหงุดหงิดเลือนรางที่หนักอึ้ง
ฉันตื่นขึ้นมาหลายครั้งในตอนกลางคืนเพราะเสียงฟ้าร้อง
เสียงฟ้าร้องที่ดังเบาๆ ดูเหมือนจะแตะพื้นผิวของจิตใต้สำนึกของฉัน และทุกครั้ง ฉันก็ลืมตาขึ้นอย่างไม่สบายใจที่เส้นแบ่งระหว่างความจริงกับความฝัน
เช้านี้อากาศสดใส แต่ร่างกายไม่แจ่มใส จิตใจไม่แจ่มใส
ฉันเริ่มทำสมาธิโดยที่ยังไม่ทราบแน่ชัด
เสียงฟ้าร้องที่ดังเบาๆ ดูเหมือนจะแตะพื้นผิวของจิตใต้สำนึกของฉัน และทุกครั้ง ฉันก็ลืมตาขึ้นอย่างไม่สบายใจที่เส้นแบ่งระหว่างความจริงกับความฝัน
เช้านี้อากาศสดใส แต่ร่างกายไม่แจ่มใส จิตใจไม่แจ่มใส
ฉันเริ่มทำสมาธิโดยที่ยังไม่ทราบแน่ชัด
ในตอนแรกฉันพยายามที่จะสงบสติอารมณ์โดยสังเกตการหายใจของตัวเอง
แล้วจู่ๆ ภาพหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในอกของฉัน
มันเป็นแสงอ่อนๆ ที่กำลังส่องลงมาจากท้องฟ้า
แสงสว่างโอบล้อมฉันไว้โดยไม่มีเสียงใดๆ และฉันรู้สึกเหมือนกำลังฟังเพลงกล่อมเด็กด้วยร่างกายทั้งหมดของฉัน
แล้วจู่ๆ ภาพหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในอกของฉัน
มันเป็นแสงอ่อนๆ ที่กำลังส่องลงมาจากท้องฟ้า
แสงสว่างโอบล้อมฉันไว้โดยไม่มีเสียงใดๆ และฉันรู้สึกเหมือนกำลังฟังเพลงกล่อมเด็กด้วยร่างกายทั้งหมดของฉัน
ทันทีที่แสงสว่างผ่านหัวและซึมเข้าสู่อก ความสงบเล็กๆ ก็เข้ามาครอบงำฉัน
ไม่มีอะไรได้รับการแก้ไข
คำถามชีวิตยังคงไม่มีคำตอบ และฉันก็ยังไม่แน่ใจในทิศทางของตัวเอง
แต่ด้วยแสงนั้น ฉันสามารถมองตัวเองด้วยความเห็นอกเห็นใจมากขึ้นอีกนิด
ราวกับว่าตัวฉันในหัวกำลังมองดูตัวเองในหัวใจ แล้วกระซิบว่า “ไม่เป็นไร ความรู้สึกนั้นตอนนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งของฉันเหมือนกัน”
ไม่มีอะไรได้รับการแก้ไข
คำถามชีวิตยังคงไม่มีคำตอบ และฉันก็ยังไม่แน่ใจในทิศทางของตัวเอง
แต่ด้วยแสงนั้น ฉันสามารถมองตัวเองด้วยความเห็นอกเห็นใจมากขึ้นอีกนิด
ราวกับว่าตัวฉันในหัวกำลังมองดูตัวเองในหัวใจ แล้วกระซิบว่า “ไม่เป็นไร ความรู้สึกนั้นตอนนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งของฉันเหมือนกัน”
ขณะที่ผมกำลังอยู่ในแสงเช่นนี้ มีความรู้สึกหนึ่งที่ผุดขึ้นมาในใจ
'ฉันเดินมานานเกินไปสำหรับคนอื่นแล้ว'
‘บางทีอาจถึงเวลาที่ต้องเริ่มก้าวไปสู่ตัวตนของตัวเองแล้ว’
'ฉันเดินมานานเกินไปสำหรับคนอื่นแล้ว'
‘บางทีอาจถึงเวลาที่ต้องเริ่มก้าวไปสู่ตัวตนของตัวเองแล้ว’
ทันทีที่ความคิดนั้นเกิดขึ้นกับฉัน แผนการทั้งหมดที่ฉันพยายามฝืนทำก็ดูเหมือนจะหยุดลง
สิ่งที่ยังเหลืออยู่ในสถานที่นั้นคือความสงบนิ่ง
ฉันยังมีอะไรต้องทำอีกมาก และฉันจะยังคงใช้ชีวิตเป็นคนที่ใครสักคนต้องการ
ก่อนหน้านี้ฉันรู้สึกว่าฉันต้องใช้ชีวิตโดยเชื่อมโยงกับความปรารถนาที่ลึกซึ้งที่สุดของฉัน
สิ่งที่ยังเหลืออยู่ในสถานที่นั้นคือความสงบนิ่ง
ฉันยังมีอะไรต้องทำอีกมาก และฉันจะยังคงใช้ชีวิตเป็นคนที่ใครสักคนต้องการ
ก่อนหน้านี้ฉันรู้สึกว่าฉันต้องใช้ชีวิตโดยเชื่อมโยงกับความปรารถนาที่ลึกซึ้งที่สุดของฉัน
ในสมาธิครั้งนี้ ฉันซึ่งเป็นประธานของหัว
ละทิ้งทัศนคติเดิมๆ ที่เคยมุ่งเน้นแต่เพียงการตัดสินใจและการเลือกของตัวเอง
ฉันพยายามฟังว่าหัวใจฉันต้องการอะไรจริงๆ
เพราะอย่างนั้นฉันจึงรู้สึกว่าร่างกายของฉันเป็นเหมือน 'วิหาร' อีกครั้ง
โดยอาศัยการเปรียบเปรยเรื่องแสงสว่าง ฉันสามารถเชื่อมโยงกับจิตวิญญาณภายในตัวฉันได้
ละทิ้งทัศนคติเดิมๆ ที่เคยมุ่งเน้นแต่เพียงการตัดสินใจและการเลือกของตัวเอง
ฉันพยายามฟังว่าหัวใจฉันต้องการอะไรจริงๆ
เพราะอย่างนั้นฉันจึงรู้สึกว่าร่างกายของฉันเป็นเหมือน 'วิหาร' อีกครั้ง
โดยอาศัยการเปรียบเปรยเรื่องแสงสว่าง ฉันสามารถเชื่อมโยงกับจิตวิญญาณภายในตัวฉันได้
ในขณะนั้น ความรู้สึกสุขสันต์เลือนลางก็ผุดขึ้นมาในอกของฉัน
มันไม่ได้เข้มข้นนัก แต่ก็ชัดเจน
มันเหมือนกลิ่นหอมที่ปลุก ‘ความจริง’ ในตัวฉัน
มันไม่ได้เข้มข้นนัก แต่ก็ชัดเจน
มันเหมือนกลิ่นหอมที่ปลุก ‘ความจริง’ ในตัวฉัน
ฉันเริ่มต้นวันใหม่ด้วยความรู้สึกนั้น
อย่างไรก็ตาม คำถามยังคงอยู่
ตอนนี้ฉันคิดว่าฉันเข้าใจได้บ้างแล้วว่าการเดินทางเพื่อค้นหาวิธีผ่านคำถามนั้นก็มีความหมายเช่นกัน
อย่างไรก็ตาม คำถามยังคงอยู่
ตอนนี้ฉันคิดว่าฉันเข้าใจได้บ้างแล้วว่าการเดินทางเพื่อค้นหาวิธีผ่านคำถามนั้นก็มีความหมายเช่นกัน
1