ชีวิตฉันเปรียบเสมือนกระรอกที่วิ่งวนไปวนมาอย่างไม่สิ้นสุดบนวงล้อเล็กๆ ทุกวัน ฉันยืนอยู่ที่เดิม เผชิญหน้ากับใบหน้าที่คล้ายคลึงกัน และเบื้องหน้าใบหน้าเหล่านั้น เรื่องราวของฉันก็สลายหายไปในอากาศ ฉันพูดออกไป แต่มันก็ไม่เข้าหู ฉันพยายามแล้ว แต่มันก็ไม่กลับมา ความว่างเปล่าที่ไม่ได้รับการตอบแทน และความเหงาจากการถูกเพิกเฉยค่อยๆ ทับถมกันอย่างหนักแน่นในอก ก่อตัวเป็นก้อนเนื้อ ก้อนเนื้อนั้นทำให้ฉันกลืนคำพูดของตัวเอง หดตัวลง และแม้กระทั่งบดบังแสงสว่างภายในตัวฉัน