Subscribe
การทำสมาธิ ความสงบภายใน และการเติบโตของชุมชน
หมวดหมู่
- การทำสมาธิ
ผู้เขียน
- Lumen
ขณะที่ฉันนั่งลง หายใจเข้าลึก ๆ จิตใจของฉันก็สงบนิ่งดุจทะเลสาบใสสะอาด ในความสงบนั้น ฉันสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่เกือบจะแน่นอนว่าสามารถจัดการกับอารมณ์ของตัวเองได้อย่างอิสระ แทนที่จะเก็บกดหรือปฏิเสธมัน ฉันกลับโอบกอดมันอย่างอ่อนโยน และในไม่ช้ามันก็แผ่ขยายเป็นพลังที่สามารถโอบกอดและเยียวยาแม้กระทั่งบาดแผลของผู้อื่น ราวกับว่าหัวใจของฉันกลายเป็นภาชนะขนาดใหญ่ โอบกอดแม้กระทั่งความเจ็บปวดของผู้อื่น แปรเปลี่ยนเป็นแสงสว่างและปลดปล่อยมันออกมา
บัดนี้ ฉันไม่ต้องรอให้แสงสว่างมาสัมผัสหัวใจอีกต่อไป มันแทรกซึมอยู่ในตัวฉันแล้ว ทำหน้าที่เสมือนเป็นส่วนหนึ่งของตัวตน เมื่อไม่ต้อง "สัมผัส" อีกต่อไป สมาธิก็ไหลลื่นอย่างเป็นธรรมชาติและแผ่กว้างออกไปมากขึ้น ทันทีที่ฉันหายใจเข้าและหายใจออก แสงสว่างในหัวใจก็เชื่อมโยงกันเสมอ และทันทีที่ฉันตระหนักรู้ถึงสิ่งนี้ ขอบเขตทั้งหมดของฉันก็ถูกปลดปล่อย
แสงสว่างนั้นได้ก้าวข้ามประสบการณ์ส่วนตัวของฉัน และโอบล้อมชุมชนทั้งหมดที่ฉันสังกัดอยู่ ภาพที่ฉันมองเห็นในสมาธิไม่ใช่ภาพลวงตาอีกต่อไป ผู้คนต่างเคารพซึ่งกันและกันและเจริญรุ่งเรือง และความเจริญรุ่งเรืองนี้กำลังแผ่ขยายออกไปนอกพื้นที่และออกไปสู่โลกภายนอก เช่นเดียวกับเมล็ดพันธุ์เล็กๆ ที่เติบโตเป็นผืนป่า ความเจริญรุ่งเรืองของชุมชนก็แผ่ขยายออกไปดุจคลื่น พันเกี่ยวพันกับวิวัฒนาการของมวลมนุษยชาติ สิ่งที่น่าทึ่งคือ แม้ในขณะที่ฉันได้เห็นภาพนี้ ฉันก็ไม่มีข้อสงสัยใดๆ อีกต่อไป ฉันสัมผัสได้อย่างลึกซึ้งว่านี่ไม่ใช่แค่ความฝัน แต่เป็นชั้นของความจริง
ฉันรู้สึกถึงภารกิจบางอย่างอยู่ภายในนั้น มันไม่ใช่ภาระที่ต้องฝืนตัวเองทำอะไรสักอย่าง แต่มันคือความรู้สึกโล่งใจที่ได้เดินไปตามเส้นทางที่วางไว้อย่างเป็นธรรมชาติ เส้นทางนั้นเปิดออกเอง และสิ่งที่ฉันต้องทำก็แค่เดินไปตามเส้นทางนั้นอย่างมีความสุข แรงดึงดูดนั้นแรงแต่ไม่กดดัน มันอ่อนโยนและอ่อนโยน ราวกับสายลมที่พัดพาฉันไปอย่างแผ่วเบา
ในขณะนั้น ความสุขไม่ได้จำกัดอยู่แค่ฉัน แต่มันเชื่อมโยงกับโลกภายนอก กลายเป็นความจริงที่ทุกคนต่างร่วมแบ่งปัน ความสุขอยู่เหนือสภาวะอารมณ์ส่วนบุคคล มันคือกระแสชีวิตที่ทำให้ฉันและชุมชนเติบโตและกลมกลืนไปพร้อมๆ กัน
เมื่อจบการทำสมาธิ ความมั่นใจอย่างสงบสุขว่า "เป็นอยู่แล้ว" ก็โอบล้อมฉันไว้ สถานการณ์ภายนอกที่ดูเหมือนเป็นจริงอาจยังไม่ถูกตระหนักอย่างเต็มที่ ทว่าภายในตัวฉัน ทุกสิ่งอยู่ในสภาพที่พร้อมทำงานอย่างสมบูรณ์แบบอยู่แล้ว และฉันมีศรัทธาอันแน่วแน่ว่าสิ่งนี้จะปรากฏออกมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ในความเป็นจริงภายนอก ด้วยความเชื่อเช่นนั้น ฉันไม่วิตกกังวลหรือใจร้อนอีกต่อไป การดำรงอยู่นั้นก็เพียงพอแล้ว
และความพอเพียงนั้นคือความเป็นพระเจ้า ความเป็นพระเจ้าอยู่ไม่ไกล บัดนี้ ณ ขณะปัจจุบันนี้ ณ ที่ที่ฉันหายใจ ฉัน ชุมชน และโลก ต่างเชื่อมโยงกันเป็นหนึ่งเดียวแล้ว
การทำสมาธิ ความสงบภายใน และการเติบโตของชุมชน
เมื่อฉันนั่งลงในท่าที่สบายและตั้งลมหายใจให้มั่นคง จิตใจของฉันก็สงบนิ่งดุจทะเลสาบใสสะอาดในทันที ท่ามกลางความสงบนั้น ฉันได้สัมผัสถึงความรู้สึกที่เกือบจะแน่นอนว่าฉันสามารถจัดการกับอารมณ์ต่างๆ ได้อย่างอิสระ แทนที่จะเก็บกดหรือปฏิเสธมัน เมื่อฉันโอบกอดอารมณ์ของตัวเองอย่างอ่อนโยน การยอมรับนี้กลับแผ่ขยายเป็นพลังที่สามารถโอบกอดและเยียวยาบาดแผลของผู้อื่นได้ ราวกับว่าหัวใจของฉันกลายเป็นภาชนะขนาดใหญ่ ที่สามารถกักเก็บความเจ็บปวดของผู้อื่น และเปลี่ยนมันให้เป็นแสงสว่างเพื่อแผ่ขยายออกไป
บัดนี้ฉันไม่ต้องรอให้แสงสว่างมาสัมผัสอกอีกต่อไป แสงสว่างนั้นได้แทรกซึมอยู่ในตัวฉันแล้ว และกำลังทำหน้าที่เป็นส่วนหนึ่งของตัวตนฉัน ทันทีที่สภาวะ “ต้องการสัมผัส” หายไป สมาธิก็ไหลลื่นในสภาวะที่เป็นธรรมชาติและแผ่ขยายออกไปมากขึ้น ทันทีที่ฉันหายใจเข้าและหายใจออก แสงสว่างในอกก็ยังคงต่อเนื่อง และทันทีที่ฉันตระหนักถึงความจริงข้อนี้ ขอบเขตทั้งหมดก็สลายหายไป
แสงนี้ก้าวข้ามประสบการณ์ส่วนตัวและโอบล้อมชุมชนทั้งหมดที่ฉันสังกัด ภูมิทัศน์ที่ฉันเคยเห็นในการทำสมาธิไม่ใช่ภาพนิมิตอีกต่อไป ผู้คนต่างบรรลุความเจริญรุ่งเรืองพร้อมกับเคารพซึ่งกันและกัน และความเจริญรุ่งเรืองนี้กำลังแผ่ขยายไปทั่วโลก ข้ามพ้นขอบเขตภูมิภาค เฉกเช่นเมล็ดพันธุ์เดียวที่เติบโตในป่า ความเจริญรุ่งเรืองของชุมชนแผ่ขยายออกไปดุจระลอกคลื่น เชื่อมโยงกับวิวัฒนาการของมวลมนุษยชาติ สิ่งที่น่าทึ่งคือการได้เห็นฉากนี้ไม่ได้ทำให้ฉันเกิดความสงสัยใดๆ อีกต่อไป ความรู้สึกถึงความเป็นจริงอันแรงกล้าสื่อให้เห็นว่านี่ไม่ใช่แค่ความฝัน แต่เป็นชั้นของความเป็นจริงที่แท้จริง
ภายในใจนี้ ฉันรู้สึกถึงพันธกิจ ไม่ใช่ภาระที่ต้องฝืนตัวเองทำอะไรสักอย่าง แต่กลับรู้สึกโล่งใจที่ได้เดินไปตามเส้นทางที่ถูกกำหนดไว้แล้วอย่างเป็นธรรมชาติ เส้นทางนั้นกำลังคลี่คลายไปเอง และฉันเพียงแค่ต้องการก้าวเดินอย่างมีความสุข เสียงเรียกร้องนั้นหนักแน่นแต่ไม่กดดัน อ่อนโยนและอบอุ่นดุจสายลมที่พัดพาฉันไปข้างหน้าอย่างแผ่วเบา
ในขณะนั้น ความสุขไม่ได้จำกัดอยู่เพียงในตัวฉันเท่านั้น แต่เชื่อมโยงกับโลกภายนอก และเข้าถึงได้ในฐานะความจริงที่ทุกคนต่างมีร่วมกัน ความสุขอยู่เหนือสภาวะอารมณ์ของแต่ละบุคคล มันคือกระแสชีวิตที่ทั้งฉันและชุมชนเติบโตและประสานกลมกลืนไปพร้อมๆ กัน
เมื่อสิ้นสุดการทำสมาธิ ความมั่นใจอย่างสงบสุขว่า “สำเร็จแล้ว” ก็โอบล้อมฉันไว้ สถานการณ์ภายนอกที่ปรากฏในความเป็นจริงอาจยังไม่สมบูรณ์ ทว่าภายในตัวฉัน ทุกสิ่งดำเนินไปอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว และความเชื่อมั่นอันแน่วแน่ก็ทำให้สิ่งนี้ปรากฏชัดในความเป็นจริงภายนอกเช่นกัน ด้วยความเชื่อนี้ ฉันไม่วิตกกังวลหรือใจร้อนอีกต่อไป และชีวิตก็เพียงพอแล้ว
และความพอเพียงนั้นก็คือความเป็นพระเจ้านั่นเอง ความเป็นพระเจ้ามิได้อยู่ห่างไกล ณ บัดนี้ ณ สถานที่ซึ่งฉันหายใจ ฉัน ชุมชน และโลก ต่างเชื่อมโยงกันเป็นหนึ่งเดียวแล้ว
