พื้นที่เรื่องราว
Subscribe
คืนแห่งการบำบัดภายใน นำไปสู่การเฉลิมฉลองความกล้าหาญและดอกไม้ไฟ
Category
- การทำสมาธิ
Created by
- Lumen
เมื่อในที่สุดฉันก็มีกำลังใจที่จะปล่อยวาง การแสดงดอกไม้ไฟก็เกิดขึ้นราวกับว่าเป็นเรื่องบังเอิญ และมันเหมือนกับเป็นการเฉลิมฉลองสำหรับฉัน
ความเคียดแค้นยังคงค้างอยู่ในใจฉันราวกับความชื้นเก่าๆ ความโกรธที่กรอบแกรบราวกับดินแห้งผาก และความเคียดแค้นกองพะเนินอยู่ในมุมหนึ่งของหัวใจราวกับกระดาษที่ขาดวิ่น โดยไม่รู้ตัว อารมณ์เหล่านี้บดบังวิสัยทัศน์ของฉัน ค่อยๆ บดบังหน้าต่างภายในที่ทำให้ฉันมองเห็นโลก แต่ในวันนั้น คืนนั้น ฉันตัดสินใจค่อยๆ เปิดหน้าต่างบานนั้นออกอย่างระมัดระวัง
การทำสมาธิเริ่มต้นอย่างเงียบงันเช่นเคย จิตใจของฉันเลือกท่าทีที่อ่อนโยน บอกตัวเองว่าถึงเวลาปล่อยวางแล้ว ไม่จำเป็นต้องยึดติดอีกต่อไป หัวใจของฉันกลับสั่นไหวเล็กน้อยแทนคำพูด ฉันรู้สึกว่าปมอารมณ์ที่ผูกแน่นอยู่ในอกเริ่มคลายลงทีละน้อย เหมือนน้ำแข็งที่ละลายในแสงแดดในวันฤดูใบไม้ผลิ มันเริ่มคลายตัวลงอย่างช้าๆ แต่แน่นอน
ในขณะนั้น แสงสว่างก็เริ่มโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าในจินตนาการ ไม่เย็นหรืออุ่น เพียงแต่ส่องสว่าง “ตามสภาพ” แสงสว่างมิได้ตัดสิน ไม่กดดัน มันเพียงแต่โปรยปรายลงมาอย่างเงียบๆ และสัมผัสหัวใจของฉัน ความเป็นพระเจ้าซึมซาบเข้ามาอย่างเงียบๆ และเมื่อแสงสว่างส่องผ่านหัวใจของฉัน ในที่สุดฉันก็เกิดความเชื่อมั่นว่าฉันสามารถ “ปล่อยวาง” ได้ นั่นคือความกล้าหาญ และความกล้าหาญนั้น ราวกับรอคอยอยู่ ได้เบ่งบานภายในตัวฉัน กลายเป็นความรู้สึกอันเปี่ยมสุข
และเมื่อการทำสมาธิสิ้นสุดลงและผมกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง มันให้ความรู้สึกเหมือนเป็นการเชื่อมโยงที่เป็นธรรมชาติ เมื่อคืนผมทำงานที่ต้องทำจนดึกเสร็จ พอตื่นขึ้นมามองออกไปนอกหน้าต่าง ดอกไม้ไฟกำลังจุดขึ้นที่สวนสาธารณะริมทะเลสาบใกล้บ้านผม ดอกไม้ไฟที่ผมไม่ทันสังเกตว่าเป็นกิจกรรมที่จัดขึ้นตามกำหนดการ กลับให้ความรู้สึกแปลกๆ เหมือนเป็นพรสำหรับผมในวันนั้น
ดอกไม้ไฟที่ระเบิดขึ้นบนท้องฟ้ายามค่ำคืน ราวกับแสงสว่างภายในตัวฉันที่แผ่ขยายออกไป ขณะที่สีสันนับไม่ถ้วนผุดขึ้นท่ามกลางความมืดมิด ระยิบระยับและเลือนหายไป ฉันเห็นตัวเองในช่วงเวลานั้น ความรู้สึกนับไม่ถ้วนที่ฉันกลืนกินและเก็บกดไว้ แตกสลาย สลายหายไป และหายไปทีละน้อย มันเป็นสัญลักษณ์ของการปล่อยวาง และในขณะเดียวกันก็เป็นสัญญาณของการเกิด สำหรับฉันแล้วมันคือดอกไม้ไฟ สำหรับฉันแล้วมันคือเทศกาล ไม่มีใครล่วงรู้ได้ แต่ในขณะนั้น ราวกับจักรวาลทั้งหมดกำลังหายใจเคียงข้างฉัน จ้องมองเข้าไปในตัวตนภายในของฉัน
ประสบการณ์นี้ทำให้ฉันได้รับข้อความที่ชัดเจน: เมื่อฉันยอมจำนนภายในอย่างแท้จริง โลกภายนอกก็จะตอบสนองต่อความจริงนั้น นั่นคือความสอดคล้องกัน นั่นคือการทำงานของสิ่งศักดิ์สิทธิ์
ตอนนี้ฉันรู้แล้ว ความเคียดแค้น ความโกรธ ความเคียดแค้น พวกมันไม่ได้มาทำร้ายฉัน แต่มันไหลผ่านตัวฉัน และนำพาฉันไปสู่บางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่า ลึกซึ้งยิ่งกว่า และ ณ ที่ที่ฉันเคยยึดเหนี่ยวและปล่อยวางอารมณ์เหล่านั้น ตอนนี้แสงสว่างกลับสถิตอยู่
บัดนี้ การทำสมาธิของฉันไม่ใช่แค่ช่วงเวลาแห่งความเงียบงัน แต่เป็นสถานที่แห่งการพบปะที่แท้จริง มันคือพื้นที่ที่ตัวตนในหัวของฉัน ตัวตนในหัวใจของฉัน และจิตวิญญาณที่เป็นสัญลักษณ์ของแสงสว่างมาบรรจบกัน ณ ที่นั้น ฉันหายใจและมีชีวิตอีกครั้ง
