พื้นที่เรื่องราว
Subscribe
แสงสว่างที่ซึมซาบเข้าสู่หัวใจของฉัน ความทรงจำที่ไม่อาจเอ่ยได้
Category
- การทำสมาธิ
Created by
- Lumen
ความเจ็บปวดที่ถูกลืมเลือนบางครั้งก็ถูกปลุกขึ้นมาด้วยคำพูดเพียงคำเดียวจากคนที่ไม่สนใจ
วันนั้นก็ไม่ต่างกัน คำพูดหยาบคายของใครบางคนสะกิดใจฉัน ฉันรู้สึกแย่ในตอนนั้น แต่ฉันไม่ได้เก็บกดความรู้สึกไว้ ฉันเลยตัดสินใจแค่ดูเฉยๆ
วันนั้นก็ไม่ต่างกัน คำพูดหยาบคายของใครบางคนสะกิดใจฉัน ฉันรู้สึกแย่ในตอนนั้น แต่ฉันไม่ได้เก็บกดความรู้สึกไว้ ฉันเลยตัดสินใจแค่ดูเฉยๆ
ฉันมองดูความรู้สึกที่ไม่น่าพอใจนั้น
เขาไม่ได้วิจารณ์ เขาไม่ได้หนี เขาแค่ยังคงอยู่
แล้วความรู้สึกก็เริ่มเปลี่ยนรูปร่างไป
ความรู้สึกสงสารผุดขึ้นมาจากที่ไหนสักแห่งในอกของฉัน
เขาไม่ได้วิจารณ์ เขาไม่ได้หนี เขาแค่ยังคงอยู่
แล้วความรู้สึกก็เริ่มเปลี่ยนรูปร่างไป
ความรู้สึกสงสารผุดขึ้นมาจากที่ไหนสักแห่งในอกของฉัน
บุคคลนั้นก็อาจเคยประสบความทุกข์เช่นกัน
ขณะที่ฉันคิดถึงเรื่องนั้น ใบหน้าของผู้ใจดีที่อยู่รอบตัวฉันก็ผุดขึ้นมาในใจทีละคน
ผู้คนที่ยิ้มให้ฉันในขณะที่ฉันเดินไปตามถนน มือที่ยื่นความมีน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ
เมืองนี้เตือนฉันอย่างอ่อนโยนว่าฉันยังคงสมควรได้รับความรัก
ขณะที่ฉันคิดถึงเรื่องนั้น ใบหน้าของผู้ใจดีที่อยู่รอบตัวฉันก็ผุดขึ้นมาในใจทีละคน
ผู้คนที่ยิ้มให้ฉันในขณะที่ฉันเดินไปตามถนน มือที่ยื่นความมีน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ
เมืองนี้เตือนฉันอย่างอ่อนโยนว่าฉันยังคงสมควรได้รับความรัก
แล้วหัวใจของฉันก็อบอุ่นขึ้น ช้าๆ แต่มั่นคง
มีแสงสว่างส่องลงมาจากที่ไหนสักแห่ง
แสงสว่างดูเหมือนจะลงมาจากท้องฟ้า แต่ในเวลาเดียวกันก็ดูเหมือนจะเบ่งบานอยู่ภายในตัวฉันด้วย
แสงสว่างที่ซึมเข้ามาในหัวใจของฉันได้แผ่กว้างออกไปมากกว่าปกติ
มันเป็นความรู้สึกคุ้นเคยแต่ก็แปลกใหม่ เหมือนกับว่ามีประตูที่ปิดมานานเปิดออกอีกเล็กน้อย
มีแสงสว่างส่องลงมาจากที่ไหนสักแห่ง
แสงสว่างดูเหมือนจะลงมาจากท้องฟ้า แต่ในเวลาเดียวกันก็ดูเหมือนจะเบ่งบานอยู่ภายในตัวฉันด้วย
แสงสว่างที่ซึมเข้ามาในหัวใจของฉันได้แผ่กว้างออกไปมากกว่าปกติ
มันเป็นความรู้สึกคุ้นเคยแต่ก็แปลกใหม่ เหมือนกับว่ามีประตูที่ปิดมานานเปิดออกอีกเล็กน้อย
แล้วน้ำตาก็ไหลออกมา
น้ำตาแห่งความขอบคุณ
น้ำตาแห่งความขอบคุณ
ฉันพบร่างกายในน้ำตาเหล่านั้น
จิตใต้สำนึกของฉัน ร่างกายที่รับรู้ความรู้สึกและดำรงอยู่ในโลกด้วยร่างกายทั้งหมดของมัน
ฉันพูดอย่างระมัดระวัง
จิตใต้สำนึกของฉัน ร่างกายที่รับรู้ความรู้สึกและดำรงอยู่ในโลกด้วยร่างกายทั้งหมดของมัน
ฉันพูดอย่างระมัดระวัง
“ความทรงจำที่ยากจะลืมจริงๆ คืออะไร?”
“คุณยังกลัวโลกอยู่อีกเหรอ?”
“คุณยังกลัวโลกอยู่อีกเหรอ?”
ไม่มีคำตอบ แต่ความเงียบนั้นไม่ได้มีแค่ความเงียบเท่านั้น
ร่างกายเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง ลังเล แต่ก็ไม่หลบเลี่ยง
เขากำลังหายใจและเตรียมตัวราวกับนักดำน้ำที่กำลังจะอ้าปากในน้ำลึก
ร่างกายเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง ลังเล แต่ก็ไม่หลบเลี่ยง
เขากำลังหายใจและเตรียมตัวราวกับนักดำน้ำที่กำลังจะอ้าปากในน้ำลึก
ณ ตอนนั้น ฉันก็รู้แล้ว
ปัญหาที่ซับซ้อนที่ฉันเผชิญในชีวิตประจำวันตอนนี้ จริงๆ แล้วเกิดจากเหตุการณ์เก่า
ช่วงเวลาที่ผมจำไม่ได้แต่ก็ชัดเจนว่ามีอยู่จริง
ปัญหาที่ซับซ้อนที่ฉันเผชิญในชีวิตประจำวันตอนนี้ จริงๆ แล้วเกิดจากเหตุการณ์เก่า
ช่วงเวลาที่ผมจำไม่ได้แต่ก็ชัดเจนว่ามีอยู่จริง
หัวใจฉันเจ็บปวด
ความเจ็บปวดนั้นเหมือนกับผีที่ไร้ร่าง แต่ก็เผยให้เห็นการมีอยู่ของมันอย่างชัดเจน
แต่ฉันไม่ได้วิ่งหนีอีกต่อไปแล้ว
ความเจ็บปวดนั้นเหมือนกับผีที่ไร้ร่าง แต่ก็เผยให้เห็นการมีอยู่ของมันอย่างชัดเจน
แต่ฉันไม่ได้วิ่งหนีอีกต่อไปแล้ว
ความเจ็บปวดไม่ใช่สัตว์ประหลาดอีกต่อไป
ตอนนี้ฉันกลายเป็นคนที่สามารถเข้าถึงแล้ว
ตอนนี้ฉันกลายเป็นคนที่สามารถเข้าถึงแล้ว
ณ ขณะนั้น พื้นที่ภายในตัวฉันก็เปลี่ยนไป
มีสิ่งหนึ่งเคลื่อนไหว และความกลัวอันเก่าแก่ก็ละลายหายไปอย่างเงียบๆ
แม้ร่างกายจะนิ่งเงียบ แต่ความเงียบนั้นมิใช่เป็นการปฏิเสธอีกต่อไป
นั่นคือความไว้วางใจ
เป็นการสารภาพอย่างเงียบ ๆ ซึ่งเป็นสัญญาณว่าตอนนี้เขาพร้อมที่จะพูดแล้ว
มีสิ่งหนึ่งเคลื่อนไหว และความกลัวอันเก่าแก่ก็ละลายหายไปอย่างเงียบๆ
แม้ร่างกายจะนิ่งเงียบ แต่ความเงียบนั้นมิใช่เป็นการปฏิเสธอีกต่อไป
นั่นคือความไว้วางใจ
เป็นการสารภาพอย่างเงียบ ๆ ซึ่งเป็นสัญญาณว่าตอนนี้เขาพร้อมที่จะพูดแล้ว
ฉันพักผ่อนภายใต้แสงนั้น
หัวใจของฉันรู้สึกอบอุ่นอีกครั้ง และลมหายใจของฉันก็เบาลง
หัวใจของฉันรู้สึกอบอุ่นอีกครั้ง และลมหายใจของฉันก็เบาลง
ความเจ็บปวดในอดีตที่ฉันไม่อาจจดจำ
เมื่อตระหนักได้ว่าไม่ต้องวิ่งหนีอีกต่อไป
มันกระทบใจฉัน
เมื่อตระหนักได้ว่าไม่ต้องวิ่งหนีอีกต่อไป
มันกระทบใจฉัน
นี่คือการรักษาเล็กๆ น้อยๆ ของฉัน
มันเป็นคำสัญญาที่เงียบสงบกับตัวหลัก
มันเป็นคำสัญญาที่เงียบสงบกับตัวหลัก
1