พื้นที่เรื่องราว
Subscribe
ความทรงจำภายในตัวฉัน ใบหน้าของผู้อื่น
Category
- การทำสมาธิ
Created by
- Lumen
เป็นเวลาหลายวันแล้วที่แม้แต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็สะเทือนใจฉันอย่างลึกซึ้ง ทุกคำพูด การแสดงออก และการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ที่ปกติฉันมักจะมองข้าม กลับซึมซาบลึกลงไปอย่างลึกซึ้ง ฉันรู้สึกถึงอารมณ์ของผู้คนราวกับกำลังพลุ่งพล่านอยู่ภายใน แรงกระตุ้นที่ซัดสาดลงมาราวกับคลื่น สั่นไหวไปทั่วทั้งชีวิตประจำวัน
มีหลายครั้งที่หัวใจฉันรู้สึกเหมือนจะแตกสลาย แค่เพียงคำพูดคำเดียว เสียงที่ได้ยินจากที่ไหนสักแห่ง ความทรงจำที่จู่ๆ ก็ทำให้รู้สึกหนาวสั่นไปทั่วร่าง ความเจ็บปวดระบมไปหมด พอคลื่นเริ่มซัดเข้ามา มันก็ไม่จางหายไปง่ายๆ ฉันต้องนั่งเงียบอยู่นาน หรือไม่ก็เพียงแค่พักหายใจรอให้จิตใจสงบลง แม้แต่ในจังหวะที่ฉันหายใจได้ในที่สุด ฉันก็กลัวว่าคลื่นอารมณ์อีกระลอกจะซัดเข้าใส่ฉันอีกครั้ง
ทันใดนั้น ฉันก็เริ่มสงสัยว่าความรู้สึกเหล่านี้เป็นของคนอื่นจริง ๆ หรือไม่ ดูเหมือนจะมาจากคนอื่น แต่บางทีอาจมีช่องว่างภายในตัวฉันที่ทำให้ฉันยอมรับมันได้ และนั่นเป็นเหตุผลที่ฉันสั่นคลอนอย่างรุนแรง เมื่อคิดดูแล้ว ดูเหมือนว่าทุกอย่างกำลังย้อนกลับมาเป็นปัญหาภายในตัวฉัน อารมณ์ของผู้คนเปรียบเสมือนกระจก สิ่งที่สะท้อนอยู่ในกระจกบานนั้นคือบาดแผลและความทรงจำของฉันที่ถูกลืมเลือนและไม่คุ้นเคย
ความทรงจำเหล่านั้นผ่านมานานแล้ว แม้ฉากตรงหน้าจะยังไม่ผุดขึ้นมา แต่ปฏิกิริยาของหัวใจกลับจำอะไรบางอย่างได้อย่างชัดเจน ความเหงาในวัยเด็ก ความรู้สึกถูกกดขี่จากคำพูดของผู้ใหญ่ ช่วงเวลาที่ฉันโหยหาความรัก กำลังผุดขึ้นมาอย่างเลือนรางราวกับเป็นปฏิกิริยาตอบสนองทางร่างกาย ฉันสัมผัสได้อย่างเลือนรางว่ามันคือความทรงจำเกี่ยวกับร่างกายของฉัน ภาพความทรงจำที่ติดตรึงอยู่ในจิตใต้สำนึก
การตระหนักรู้ในครั้งนั้นทั้งน่าหวาดกลัวและน่าหวั่นไหว ฉันกลัวที่จะเผชิญหน้ากับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอยู่ภายใน มันรุนแรงและดิบเถื่อนมากจนฉันรู้สึกว่ามันจะทำลายฉัน แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็รู้ว่าฉันไม่อาจเพิกเฉยได้ หากความเจ็บปวดนี้เกิดจากภายในอย่างแท้จริง ฉันก็ไม่สามารถโทษคนอื่นได้อีกต่อไป ฉันรู้สึกถึงความรับผิดชอบ การรับรู้นี้ซึมซาบเข้าสู่จิตใจฉันว่าท้ายที่สุดแล้ว มีเพียงฉันเท่านั้นที่สามารถเยียวยาตัวเองได้
ฉันจึงเริ่มทำสมาธิเงียบ ๆ สั้น ๆ ทุกครั้งที่อารมณ์ใด ๆ เกิดขึ้น ฉันจะสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วปล่อยให้มันแผ่ขยายจากหัวสู่หัวใจ และกระจายไปทั่วร่างกาย โดยไม่ผลักไสมันออกไป แต่ยอมรับและปล่อยให้มันไหลออกมา ราวกับว่าแก่นแท้ของตัวฉัน หัวใจของฉัน กำลังโอบกอดและปลอบประโลมความทรงจำเหล่านั้น
วันหนึ่ง ขณะที่กำลังนั่งสมาธิอยู่ อารมณ์อันรุนแรงพลุ่งพล่านพลุ่งพล่านขึ้นภายในตัวฉัน น้ำตาไหลรินออกมา แต่อกกลับบีบรัดแน่นราวกับหายใจไม่ออก ในขณะนั้น ฉันนึกภาพถึงสัมผัสอันอบอุ่น แสงสว่างส่องลงมาจากเบื้องบน แทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย แสงสว่างนั้นอบอุ่นราวกับโอบกอดบางสิ่งที่ลืมเลือนไป ฉันรู้สึกว่ามันคือสัมผัสแห่งจิตวิญญาณ จิตวิญญาณ ความรู้สึกที่ร่างกาย ตัวตน และจิตวิญญาณของฉันรวมเป็นหนึ่งเดียวภายในตัวฉัน นำมาซึ่งความสงบสุขอย่างหาที่สุดมิได้
ถึงแม้ฉันจะยังคงถูกครอบงำด้วยอารมณ์ของคนอื่นอยู่บ่อยครั้ง แต่ฉันก็ไม่ใช่คนไร้พลังเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว ฉันเริ่มตระหนักว่าอารมณ์ของคนอื่นที่ทำให้ฉันอกหักนั้น แท้จริงแล้วคือความทรงจำภายในตัวฉันเอง ทันทีที่ฉันยอมรับความจริงข้อนี้ ฉันก็รู้สึกเป็นอิสระขึ้นอีกนิด
1